بیانیه ۱۶ فعال اصلاح طلب که طی آن منشاء اغتشاشات اخیر در ایران را محول به نارسائی های سیاسی کرده اند نشان از کوررنگی مسبوق به سابقه سنت اصلاح طلبی موجود در ایران دارد.
۱۴ سال پیش در خرداد ۸۲ و متعاقب اغتشاشاتی جسته و گریخته توسط اقشاری از جوانان در تبیین چیستی آن اغتشاشات ذیل مقاله «از عسگر گاریچی تا سعید عسگر» نوشتم:
جنبش اصلاح طلب دوم خرداد ملزم به رعايت گفتمان اصلاحات بود. اصلاح طلبی قبل از آنکه موضوعيت داشته باشد، طريقيت دارد. نمی توان از اعتبار اصلاح طلبی بهره بُرد بدون آنکه به لوازم راهبردی آن پايبند بود! تلقی مُعوّج از مطالبات نسل جوان که بدنه ماکزيممی بانيان دوم خرداد را تشکيل می داد و محدود کردن اين مطالبات به توسعه سياسی کژراهه استراتژيک رهبران جنبش اصلاحات است ... رويکردهای اجتماعی آبستن معانی اند، نه گرسنه آن! معنای تحولات اجتماعی را بايد از رَحِم انعقاد نطفه اين تحولات زائاند. نمی توان اين معنا را مبتنی بر منويّات خود به آن خوراند! دغدغه جوان به اقتضای سن و دوران جوانی اش قبل از آنکه مشتمل بر آزادی بيان و انديشه و احزاب و آزاديهای سياسی باشد، برخاسته از نيازهای ژنتيکی در حوزه مطالبات فردی و اجتماعی است. جوان در حوزه «سياست» بيان و انديشه خاصی ندارد که دلنگران مکانيسم های تعيّن يافتن آزادانه آن بيان و انديشه باشد.(*)
اکنون نیز گریزی از این واقعیت نمی توان داشت که آن بخش از جوانان که در اغتشاشات اخیر ناخواسته توسط آشوبگران یارگیری شدند سلول های خفته ای (Sleeper Cell) بودند که بصورت طبیعی در «دولت های بزرگ و فاقد چابکی» ترویج می شوند و مترصد نخستین بزنگاه جهت شهرآشوبی بمنظور تخلیه تخریبگرانه آدرنالین های انباشته شان (وندالیسم) لحظه شماری می کنند.
در واکاوی ریشه اغتشاشات اخیر بدون تردید بخشی از آن را باید محول به آفات دولت های بزرگ کرد.
وقتی ۸۰ درصد بوروکراسی و تکنوکراسی کشور در بدنه دولت تجمیع شده و از سوی دیگر ساختار آموزشی کشور مبدل به خط تولید انبوه لیسانسه و فوق لیسانس و دکتراهای فاقد عمق تخصصی می باشد که بصورت فله ای در حال ریختن نیروهای تحصیلکرده به بازار کار کشور است بدون آنکه این تحصیلکردگان عملا برخوردار از سواد کاربردی برای نیازهای مبتلابه کشور باشند. در چنین حالتی و بصورت طبیعی این اقشار جوان مُبدل به جوجه پرندگانی می شوند که در حسرت طعام و در فقدان تخصص کاربردی چشم امیدشان تنها متوجه نظر لطف حکومت است تا دریچه ای را باز کند و این جوانان را در گوشه ای از نظام بورکراتیک عظیم و فشل و ناکارآمد کشور به کار بگمارد و حقوق بگیرش کند!
وقتی حسب گزارش معاون امنیتی وزیر کشور در اغتشاشات اخیر بیش از ۹۰ درصد آشوبگران جوانان زیر ۲۵ سال بوده اند این امر بخوبی روشن کننده بخش بزرگی از صورت قضیه است:
ـ جوان در بحران معیشت فاقد کار است.
ـ جوان در فقدان کار فاقد امکان ازدواج است.
ـ جوان به اقتضای سن اش زیر فشار نیاز جنسی است.
ـ جوان ناتوان از امکان ازدواج و محروم مانده از جنس مخالف در چنین تنگنائی مستعد رفتارهای پرخاشگرانه بمنظور تخلیه هیستریک انباشت های ژنتیکی و ارضا نشده اش می باشد.
راه حل برون رفت از چنین دایره بسته ای کوچک کردن دولت در کنار کاربردی کردن آموزش در کشور است تا در فردای فارغ التحصیلی جوانان اولا ایشان برخوردار از یک تخصص عملی بوده و ثانیا بدون چشم داشت به حکومت با اتکای بر تخصص کارآمد خود مسئولیت اشتغال خود را راسا در بخش خصوصی بر عهده بگیرد.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* ـ مقاله از عسگر گاریچی تا سعید عسگر
http://dariushsajjadi.blogspot.com/2013/05/blog-post_1452.html
