دکتر شریعتی در سلسله درس های اسلام شناسی تشبیه رندانه ای را بکار می بُـرد بدین مضمون که رسول الله با بعثت خود راهی را به بشر عرضه کرد که با رهروی در آن انسان به رستگاری می رسد اما بعد از ایشان این راه را بُـریدیم و بر روی طاقچه گذاشتیم و با تعلقات و تجملات خود تزئین اش کردیم تا حدی که اصل راه تحت الشعاع تزئینات آن شد و بجای رهروی در آن صراط «راه پرست» شدیم!
حالا حکایت ربنای شجریان است!
بیرون از داوری نسبت به رفتار قابل مناقشه شجریان طی سال 88 اما یک نکته را نمی توان نادیده انگاشت که اصل ماجرا در روزه داری خلوص عبادت و خودسازی است و ربنا و مناجات قبل از سحر و قبل از افطار چاشنی هائی برای غنا بخشیدن به اصل عبادت روزه داری است نه آنکه ربنای شجریان یا غیر شجریان اصل ماجرا را تحت الشعاع قرار دهد.
طرفه آنکه جماعتی هم که در تمام عمرشان دو رکعت نماز هم نخوانده و نصفه روز هم روزه نگرفته و یک بار هم نمی تواند ربنا را روخوانی و ترجمه کنند اکنون تنها به صفت «مـُد روز شدن اعتراض از جنس ابراز» ربنا شناس شده و برای «ربنای استاد» در غروب های رمضان بی تابی می کنند!!
بیرون از داوری نسبت به رفتار قابل مناقشه شجریان طی سال 88 اما یک نکته را نمی توان نادیده انگاشت که اصل ماجرا در روزه داری خلوص عبادت و خودسازی است و ربنا و مناجات قبل از سحر و قبل از افطار چاشنی هائی برای غنا بخشیدن به اصل عبادت روزه داری است نه آنکه ربنای شجریان یا غیر شجریان اصل ماجرا را تحت الشعاع قرار دهد.
طرفه آنکه جماعتی هم که در تمام عمرشان دو رکعت نماز هم نخوانده و نصفه روز هم روزه نگرفته و یک بار هم نمی تواند ربنا را روخوانی و ترجمه کنند اکنون تنها به صفت «مـُد روز شدن اعتراض از جنس ابراز» ربنا شناس شده و برای «ربنای استاد» در غروب های رمضان بی تابی می کنند!!
