سالها پیش ذیل مقاله ای انتقادی خطاب به وزیر خارجه وقت (ولایتی) نوشتم:
«اگر نمی تونی اونی بشی که دوست داری بشی! سعی کن اونی بشی که می تونی بشی»!
بر همین محور معتقدم دکتر حسن روحانی نیز در حال بُردن بار کجی است که با این سیاق به منزل مراد نمی رسد!
مشکل عمده روحانی قبل از عوامل بیرونی، روحیات و خلقیات شخصی ایشان است.
وی بنا به «دلالت های شخصیتی» عرصه سیاست ورزی را در قامت یک «جشن بالماسکه» فهم کرده و به همین اعتبار خود را ملتزم به لوازم چنان جشنی کرده است.
جشنی که اصلی ترین شرطش پذیرش «ماسک» بر چهره داشتن است و روحانی نیز برای خوش درخشیدن در چنین جشنی خود را مجهز به صورتک های مورد اقبالش کرده.
همین رویکرد مانع از خودباشی روحانی شده و ایشان را ترغیب می کند تا در مقام رئیس جمهور به اقتضاء خود را با فضیلت اخلاقی خاتمی در کنار اعتدال ادعائی هاشمی و انقلابی گری احمدی نژاد توامان «ماسک آمائی» کند!
یک جهد و سعی بلیغ که در نهایت بدلیل فقد اصالت و صرفاً ادا بودن نه توفیق آن را به ایشان می دهد تا «خاتمی شود» و نه توان «هاشمی شدن» را برای ایشان فراهم می کند و نه منجر به خلق استعداد «احمدی نژادی شدن» ایشان خواهد شد!
هر چند طی 7 ماه گذشته روحانی سعی کرده در نشست با اقشار فرهنگی با ماسک و گویش خاتمی ظاهر شود و از ایشان دلربائی کند. هم چنان که در جمع تکنوکرات ها اهتمام می ورزد با صورتک هاشمی و ادبیات تکنوکراتیک و معتدلانه جذب مخاطب کند و متقابلاً در جمع سپاهیان و بسیجیان و اقشار مذهبی از گفتمان انقلابی از جنس احمدی نژاد بهره ببرد تا خود را آنگونه القاء کند که «آنچه خوبان همه دارند تو یک جا داری»! اما بدلیل همان «فقد اصالت» گویش و پویش ایشان مُبدل به گویش و پویشی تصنعی از جنس ادا در آوردن شده که فاقد عمق محتوائی است.
آقای روحانی
اگر نمی توانید آنی باشید که دوست دارید باشید لااقل «خود» باشید!
