سایت خبری بی بی سی فارسی بنقل از «هیلاری کلینتون» وزیر امور خارجه آمریکا «خبر داده» که وی روز چهارشنبه 13 آوریل 2011 در اجلاس سالانه «ایالات متحده و جهان اسلام» ضمن آنکه از کشورهای عرب خواسته است که «در حین گذار بسوی دمکراسی به سرنوشت انقلاب ایران دچار نشوند» اظهار داشته:
جمهوری اسلامی یک روایت هشدار دهنده مهم است که با یک استبداد جدید، آرمان های دموکراتیک انقلاب ۱۹۷۹ ایرانیان را بی رحمانه برانداخته.
جمهوری اسلامی یک روایت هشدار دهنده مهم است که با یک استبداد جدید، آرمان های دموکراتیک انقلاب ۱۹۷۹ ایرانیان را بی رحمانه برانداخته.
بنا بر این خبر، وزیر امور خارجه آمریکا پیشتر نیز موضع گیری های مقام های ایرانی در حمایت از معترضان در کشورهای عرب را «اوج تزویر» جمهوری اسلامی توصیف کرده بود.
چند پست قبل تر ذیل عنوان «صداقت آمریکائی» این علیا مخدره! را به نماد دروغ و تذبذب توصیف کردم. اما اکنون و با این اظهارات جدید ظاهراً ایشان مایلند به مقام «عجوزه تزویر» مُبدل شوند.
خوب بود وزیر امور خارجه ایالات متحده می فرمودند از چه زمان و تاریخی متوجه دمکراتیک بودن انقلاب اسلامی 1979 ایرانیان شدند؟
کی و کجا آرمان های این انقلاب دمکراتیک را محترم شناخته و برسمیت شناختند؟
اگر ایالات متحده از ابتدا قائل به آرمان های دمکراتیک انقلاب اسلامی 1979 ایرانیان بود پس بر چه اساسی «ژنرال هایزر» را برای کودتا علیه آن انقلاب دمکراتیک مخفیانه عازم ایران کردند؟
چرا علی رغم دمکراتیک و آرامانگرایانه بودن انقلاب مردم ایران در بهمن 57، ایالات متحده علی رغم خواست ایرانیان پناه دهنده به پادشاه مستبد و رانده شده از آن انقلاب دمکراتیک شد؟
چرا در حالی که از عمر انقلاب دمکراتیک ایرانیان هنوز یک سال هم نگذشته بود واشنگتن کودتای نوژه را علیه آن انقلاب دمکراتیک تمهید کرد؟
چرا دولت ایالات متحده هرگز آن انقلاب دمکراتیک و آرمان های بلندش را برسمیت نشناخت؟
چرا کاخ سفید طی 32 سال گذشته برای یک لحظه هم این انقلاب دمکراتیک را با آرمان های بلندش، به حال خود نگذاشته و مداوماً علیه آن توطئه و دسیسه کرد؟
معنای 32 سال تهدید نظامی در کنار تحریم های اقتصادی آمریکا علیه این انقلاب بقول خانم کلینتون «دمکراتیک و آرمان خواهانه» چیست؟
ظاهراً وزیر خارجه آمریکا ایرانیان را سفیه فرض کرده اند که اکنون که دیپلماسی شان در خاورمیانه به گل نشسته و جمیع دولت های عرب دست نشانده شان متاثر از خیزش های انقلابی و بعضاً اسلامی شهروندان شان و با الگوبرداری از همان انقلاب دمکراتیک سال 79 ایرانیان در حال سقوط اند ناگهان ایشان خواب نما شده و به صرافت آرمان های انقلاب دمکراتیک مردم ایران در بهمن ماه سال 57 افتاده!
ظاهراً در قاموس آن علیا مخدره، بی شرمی فاقد مرز است.
اکنون و بر این اساس ایشان را باید «اوج تزویر» دانست یا مقام های ایرانی را؟
